هفته گذشته پر از سفر بود . جدای از چند سفر کوتاه به اطراف قزوین ، جمعه با اعضای انجمن سینمای جوان قزوین به سلطانیه زنجان و تخت سلیمان در استان آذزبایجان غربی رفتیم . امیدوارم عکس هام تو ایسنا کار بشه تا بیشتر براتون از این تخت سلیمان بگم. عکس دسته جمعی زیر هم مربوط به همین سفره که زحمتش رو کاوه عزیز کشیده. جای همگی خالی ، خیلی خوش گذشت. عکس های استاد وثوق نیا رو که بسیار خوب شده اینجا می تونید ببینید. انجمن قول داده که با عکس های بچه ها یک نمایشگاه جمع و جور ترتیب بده.

یکشنبه همین هفته هم به کویر مرنجاب رفیتم. بر عکس سفر قبلی این یکی سر و ته نداشت. راستش من آخر هم نفهمیدم که این تور رو کی ترتیب داده بود و ۸۹ نفر دیگر دقیقا برای چی این همه راه رو تا اونجا اومدن ، آن هم برای چند ساعت در تاریکی ماندن در دل کویر. یقین دارم که خیلی ها اون همه زیبایی شب کویر رو هم حتی بار چند لحظه نگاه نکردند. به هیچ وجه سفر خوبی نبود. به همسن های خودم توصیه می کنم که اگه تصمیم دارن ۲ نفری به سفر برند به جای این همه سختی و عذاب کشیدن  و توی ماشین نشستن مسیری کوتاه تر از کویر مرنجاب رو انتخاب کنن. حتما اگه یک روز خواستید به کویر برید شاتباه من رو نکنید با چند نفر که تجربه دارن صحبت کنید و با یک تیم حرفه ای و علاقه مند سفر کنید.

امامزاده هلال در شهرستان آران و بیدگل در استان اصفهان - فاصله کویر مرنجاب تا اینجا ۴۵ کیلومتره. از این جا به بعد دیگه فقط کویر بود و کویر

امام زاده حلال در شهرستان آران و بیدگل در استان اصفهان

بسته بودن کاروانسرای مرنجاب باعث شده تا بچه هایی که چادر نداشتند با ترس عقرب شب رو در دشت به سر ببرند

اطراف کاروان سرا تنها جای سر سبز کویر مرنجاب بود. می گفتند شتر ها که برای آب خوردن به اینجا میان شیرشون رو می دوشند.

بعد از اینکه معلوم شد تنها قرار بوده شب را در کویر بگذرانیم عده ای از بچه در حسرت تپه های شنی که تنها فاصله ی کمی با اون ها داشتند موندند . وای چقدر فاصله کم بود. این هم تحمل سختی راه برای رسیدن به تپه های شنی . واقعا اعصابم بهم می ریزه وقتی فکرش رو می کنم. زورمون به بقیه نرسید.

از ترس نبود برق و تمام شدن باطری دوربینم از شب کویر عکاسی نکردم. چقدر افسوس خوردم وقتی فهمیدم با طلوع آفتاب قراره برگردیم.

آسمان کویر فوق العاده زیباست. امید وارم یک بار هم که شده آسمون پر ستارش رو ببینید. هیچ چیز لذت بخش تر از این نیست که از کاروان جدا شی ، تنهای تنها تو دل کویر حرکت کنی ، روی زمین دراز بکشی و  ستاره ها و راه شیری رو نگاه کنی. همه چیز حس غریبی داره. واقعا حس ناچیز بودن بهم دست داد.

راستی یادتون باشه شتر های کویر شب و روز حالیشون نیست!