بار ها و بار ها به این عکس نگاه کردم ولی انگار نه انگار. فایده ای نداره. هر چی زور می زنم نمی شه!
حس وطن پرستیم رو میگم. تحریک نمی شه که نمی شه!
از وقتی این عکس رو گرفتم دارم فکر می کنم: حس وطن پرستیم کو؟!
سریع عکس رو ریختم تو گوشیم و شروع کردم به نشون دادن به بقیه تا شاید صحبت های دیگران حس گم شده ام رو قلقلک بده و پیداش کنم. جالب اینکه به هر کی نشون دادم اگه خیلی ذوق می کرد کل احساساتش رو با گفتن "قشنگه" بروز می داد.
همین!

کاش معلم کلاس اولم روزی که داشت با گچ های صورتی و سبز (که تن آدم رو مور مور می کرد) این پرچم سه رنگ رو  واسمون می کشید، چند تا داستان قشنگ از دلاوری ایرانی ها تعریف می کرد.
تا لااقل امروز با دیدن پرچم کشورم به یاد اون داستان ها می افتادم ...

* شما رو به خدا ساده نگذرید!